kythera family kythera family
  

Modern Portraits / Mitata

Photos > Modern Portraits

Showing 1 - 14 from 14 entries
Show: sorted by:

Photos > Modern Portraits

submitted by James Victor Prineas on 15.06.2011

Vasilis Kailas receiving his Eptanesian award

The Union of Ionian (Seven) Islands, on 29th May 2011, at 6:00 pm, in the Old Parliament House, Syntagma Square, Athens, conferred awards on 2 persons from each of 6 of the Ionian Islands, and 3 persons from Kythera. Greek Post will follow up this award, by issuing a postage stamp in each awardees honour.

The three from Kythera were, George Miller, Film Producer, Sydney Australia, Professor Nikos Petrochilos, Athens and Hora, Kythera, Greece and Vasilis Kailas, cinema and theatre actor, Athens, Greece.

Vasilis Kailas


Was a child prodigy of Greek cinema and theatre was born of Kytherian parents (from Mitata) in Athens, on June 16, 1953. He began his career is movies at a very young age, appearing in 1957 in the film The Last Lie. He very soon established a distinctive record as a young supporting actor. He also played lead roles in films such as Mary Plyta Loustrakos’, Salesman.

Watch cinema performances of Vasili as a child actor at:

http://www.youtube.com/watch?v=WAeT-CUbwHg&feature=related

In 1985 he was the protagonist in the film She Graduated. He gained roles in 117 films, mainly Greek language, but also “foreign”. He has established a reputation as the child prodigy of Greek cinema. He may well be the most prolific child actor in world cinematic history? He later went on to a career in the theatre.

In forgoing cinema for the theatre he lost a chance to establish himself economically. He harbours no regrets, however. The golden age of Greek films has long past. But generations of Greek audiences continue to adore Vassilakis Kaili for his tragic and "afflicted" roles.

Many, or more correctly most child actor's around the world have found it difficult to maintain the same level of success in later life.

His personal adult life reflected many of the roles he played as a child in films. He struggled with poverty and hardship, but, by exercising resilience, has managed to overcome these challenges.

Today, he still works behind the cameras and the spotlight, providing a distinctive voice to many children's heroes. (See article, in Greek, below). He produces animated childrens programmes for cinema and televison.

Original version of this brief biography in Greek, as a .pdf:

VASILIS_KAILAS_biography.pdf

The Union of Ionian (Seven) Islands, on 29th May 2011, at 6:00 pm, in the Old Parliament House, Syntagma Square, Athens, conferred awards on 2 persons from each of 6 of the Ionian Islands, and 3 persons from Kythera. Greek Post will follow up this award, by issuing a postage stamp in each awardees honour.

The three from Kythera were, George Miller, Film Producer, Sydney Australia, Professor Nikos Petrochilos, Athens and Hora, Kythera, Greece and Vasilis Kailas, cinema and theatre actor, Athens, Greece.

Biography to mark the conferring of the Eptanesian award, as a .pdf:

Vasili_Kailas_Brief_biography.pdf

Filmography

Did you get a degree? (1985) [Andreas Dovas]
The Saint of Preveza (1982) [Father]
Vengos the mad bomber (1980)
The great storm of Love (1972)
Burning flesh (1971)
Intoxication of the flesh (1970)
Let the jury consider the (1969)
I want my child back (1969)
In our teacher ... with Love (1969) [Andreas Liapis] I will rock my heart (1968) [(small) Dimitri]
Dream elusive (1968)
Eradicated genera (1968) [(small) Bill Karatzoglou]
Family Corraface (1968) [Nicolis]
Humble and katafronemenos (1968)
In front of the gallows (1968)
Stay close to my beloved (1968)
Dew or noble (1967)
The hour of justice (1967)
What do you born poor (1967)
For the heart of the beautiful Helen (1967)
Sometimes they cry and the strong (1967) [(small) Andreas Geralis]
The Salesman (1967) [Kostas]
Isaiah dancing (1966) [Vassilakis]
You hurt my love (1966)
Winner (1965) [(small) Peter Ntavaris]
The Rebel (1965)
Slighter with my sweet (1965)
Angels without wings (1965)
I live for you (1965)
The Great Oath (1965)
Why have you forsaken (1965)
I am a miserable (1964) [Sunday]
Every port and sorrow (1964)
Persecuted of fate (1964)
Girl Pain (1964)
Storm in a child's heart (1964) [Yiannakis Kontovasilis]
The liar (1963) [Peter]
For a little tenderness (1963)
The brat (1963)
The Great Sin (1963)
Hearts in the Storm (1963)
The Prodigal (1963) [(small) Michalios] Midnight in the villa Nelli (1963)
The madcap (1963) [(small) Thanassis]
Wounded Hearts (1963) [Vassilakis]
A fool with a patent (1963)
Handyman and erimospitis (1963) [Yiannakis]
Two we drink on the cross of pain (1962) [(small)]
The bride run away ... (1962) [Kostakis Bakouris]
Lafina (1962) [Giannios]
The Greek and Love (1962)
Christmas bum (1972)
The loustrakos (1962) [(small) Vasilis Maras]
Makrykostaioi and Kontogiorgis (1960) [(a small weapon)]
Madalena (1960) [Pantelis Haridimos]
The lady our grandparent (1958) [Argyris]
The last lie (1958)

Series Vasilis has played

All the glory all through 1988 ET2
Kostis Palamas 1993 ET1
Folk tales from around the world ERT2 1982

BY http://www.espressonews.gr/,
BY http://homepage.mac.com/,
FROM AND 90lepta.com www.retrodb.gr

The other life of Vasilis Kailas.

Η άλλη ζωή του Βασίλη Καΐλα


From:

http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=79&catid=16&artID=849476

Εμεινε στην ιστορία ως το παιδί-θαύμα του ελληνικού κινηματογράφου. Και όσο και αν άλλαξε, παραμένει ακόμη ένα άδολο «παιδί» αφού για την αγάπη του για το θέατρο έχει χάσει μέχρι τώρα πολλά λεφτά. Και όμως, δεν το μετανιώνει. Τον Βασιλάκη Καΐλα τον λατρέψαμε μέσα από τους «πονεμένους» ρόλους του... Τα χρόνια πέρασαν, το κλάμα στέρεψε, οι χρυσές εποχές του καλού κινηματογράφου έσβησαν, όχι όμως και ο γλυκός λουστράκος που τόσο αγαπήσαμε. Τόσο στην ταινία όσο και στην προσωπική του ζωή πάλεψε με τη φτώχεια και τις κακουχίες, αλλά δεν το έβαλε κάτω και τα κατάφερε... Σήμερα, στα 55 του χρόνια πλέον, εξακολουθεί να δουλεύει πίσω από τις κάμερες και τα φώτα της δημοσιότητας χαρίζοντας τη χαρακτηριστική φωνή του σε πολλούς παιδικούς ήρωες. Ο χρόνος του ελάχιστος, αλλά η «Espresso» κατάφερε και συνάντησε τον μικρό αδελφό της Μανταλένας, σε ένα στούντιο στο Μαρούσι, όπου βρίσκεται κλεισμένος τουλάχιστον δώδεκα ώρες την ημέρα προκειμένου να ολοκληρώσει έγκαιρα ένα ακόμη επεισόδιο παιδικής σειράς. Με το χαμόγελο στα χείλη μάς άνοιξε την καρδιά του και μίλησε για τη ζωή του, τους μεγάλους ηθοποιούς που αγάπησε και τον αγάπησαν, αλλά και για όλα εκείνα τα δύσκολα χρόνια που οι άνθρωποι ήταν μια αγαπημένη οικογένεια.

«Η ιστορία του Βασιλάκη ξεκίνησε ξαφνικά. Από τη μία στιγμή στην άλλη. Οταν ήμουν τεσσάρων ετών, το 1957, είχα την τύχη να μένω με τους γονείς μου στην ίδια πολυκατοικία με την Ελλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χορν. Μια μέρα, καθώς έπαιζα στην είσοδο της πολυκατοικίας, άνοιξα την πόρτα για να μπει ένας κύριος. Ηταν ο Κακογιάννης που είχε έρθει από το εξωτερικό για να γυρίσει την ταινία “Το τελευταίο ψέμα”. Με πλησίασε, με ρώτησε πως με λένε και ανέβηκε έπειτα στο διαμέρισμα της Λαμπέτη» θυμάται ο Βασίλης Καΐλας και συνεχίζει: «Εκεί, της είπε ότι συνάντησε στην είσοδο ένα αγοράκι, το οποίο ήθελε να παίξει στην ταινία που ετοίμαζαν. Της είπε ότι ήμουν κάτι ξεχωριστό. Ετσι κατέβηκαν μαζί κάτω, με βρήκαν και πήγαμε στον πατέρα μου για να του μιλήσουν. Τον έπεισαν κι έτσι έπαιξα για πρώτη φορά στο “Τελευταίο ψέμα”».

Οι γονείς του τον συνόδεψαν στα γυρίσματα, τα οποία για εκείνον ήταν απλώς ένα παιχνίδι. «Ημουν μόλις τεσσάρων ετών και δεν καταλάβαινα τι έκανα. Μου έλεγαν θα πεις αυτό, με αυτό τον τρόπο και το έκανα, καθώς έτσι διασκέδαζα» λέει και προσθέτει: «Επειτα ήρθε ένας μικρός ρόλος, ο ρόλος του μικρού Αργύρη στο “Η κυρά μας η μαμή” με τη Γεωργία Βασιλειάδου, που κλήθηκε για να με ξεματιάσει» συνεχίζει χαμογελώντας και βυθίζεται στις αναμνήσεις του. «Ωραία χρόνια, και ανέμελα. Είχα την τιμή να δουλέψω με μεγάλους ηθοποιούς, μεγαθήρια, που δυστυχώς “έφυγαν”. Θυμάμαι τα γυρίσματα της ταινίας “Μανταλένα”, όπου έπαιζα τον αδελφό της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Στο νησί τότε δεν υπήρχε ρεύμα, τα γυρίσματα ήταν εξαντλητικά, αλλά είχα δίπλα μου έναν μεγάλο κύριο. Τον ηθοποιό Παντελή Ζερβό που έπαιζε τον παπά. Είχε λατρεία με το ψάρεμα και κάθε πρωί πριν από το γύρισμα ντυνόταν με τα ράσα, έβαζε τα γένια και πηγαίναμε μαζί για ψάρεμα μέχρι να έρθει η ώρα μας. Ντυνόταν για να είναι έτοιμος... Ψαρεύαμε με κλωστή και παραμάνα... Επειτα ήρθε η ταινία που έγινα πολύ γνωστός, ο “Λουστράκος”. Τότε ήμουν επτά ετών και θυμάμαι ακόμη και σήμερα τα απαιτητικά και κουραστικά γυρίσματα».

Η ταινία «Λουστράκος» σφράγισε με την επιτυχία της την επαγγελματική πορεία του Βασίλη Καΐλα. «Εγινα γνωστός και οι άνθρωποι με αναγνώριζαν. Εγώ δεν ήθελα δημοσιότητα. Ημουν μικρό παιδί. Δεν μπορούσα να διαχειριστώ όλα αυτά που γίνονταν. Ηθελα την ησυχία μου. Με έβλεπαν στο δρόμο με τους γονείς μου και έλεγαν “ο κακόμοιρος ο Βασίλης”. Ο κόσμος τότε πείναγε, μιλάμε για φτώχεια και σε κάθε ταινία ταυτιζόταν και με έναν ηθοποιό» λέει και συνεχίζει: «Τότε η κλάψα ήταν ο καθρέφτης της κοινωνίας. Εβλεπαν στην ταινία το φτωχό αγόρι, τον Βασιλάκη Μάρα να δουλεύει λουστράκος για ένα πιάτο φαΐ και τον αγώνα του να σπουδάσει για να γίνει γιατρός κι έπαιρναν παράδειγμα για να κάνουν το ίδιο».

Μάλιστα, όπως μας αποκάλυψε, πριν από μερικά χρόνια όταν πήγε στο σχολείο της κόρης του για να ρωτήσει τον καθηγητή της πώς πάει στα μαθήματα, με έκπληξη άκουσε να του λέει ότι έγινε καθηγητής χάρη σε αυτή την ταινία. «Απίστευτο και όμως αληθινό. Πήρε κουράγιο από την ταινία, πάλεψε και τα κατάφερε. Σήμερα όμως πια, δεν ξέρω αν υπάρχει καθρέφτης. Ολα είναι πλέον διαφορετικά. Τότε υπήρχε αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. Τους ένωνε ο αγώνας για ένα καλύτερο αύριο, μια καλύτερη ζωή».

Ο Βασίλης Καΐλας συμμετείχε συνολικά σε 117 ταινίες, όχι μόνο ελληνικές, αλλά και ξένες. Η πορεία του, ωστόσο, δεν ήταν εύκολη καθώς, όπως λέει ο ίδιος: «Επρεπε να πηγαίνω και σχολείο. Οι γονείς μου, που ήταν πάντα δίπλα μου, όπου και αν γίνονταν τα γυρίσματα, είχαν πάρει ειδική άδεια από το τότε υπουργείο Παιδείας κι έτσι πήγαινα σχολείο σε όποια περιοχή δούλευα. Ετσι τελείωσα το Δημοτικό και το εξατάξιο Γυμνάσιο, αλλά δεν συνέχισα... Είχα πλέον κουραστεί... Πήγα όμως στη Δραματική Σχολή. Γύριζα ταινίες, έπαιζα στο θέατρο με τον Χορν, την Παξινού, τον Μινωτή και άλλους μεγάλους ηθοποιούς. Μου άρεσε πολύ και όλοι με αγαπούσαν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Νίκο Μοσχονά που ήθελε να με πάρει μαζί του στην Αμερική, αλλά δεν με άφησε ο πατέρας μου. Ομως κάποια στιγμή όλα τελειώνουν. Ο ελληνικός κινηματογράφος έσβησε και όποιος είχε δουλέψει τότε με όλους αυτούς τους επαγγελματίες, δεν μπορούσε να συμμετέχει σε προχειροδουλειές. Η εποχή εκείνη δεν έχει καμία σχέση με την σημερινή πραγματικότητα. Σκέφτηκα τότε να φύγω μετά από παρότρυνση του θείου μου και να πάνω στην Ελβετία όπου θα μάθαινα τη δουλειά του ωρολογοποιού και να αναλάμβανα έπειτα το μαγαζί του. Το είπα στον πατέρα μου και τότε εκείνος μου είπε να κάνω ό,τι θέλω. Αλλά προτού αποφασίσω να ανέβω στο πατάρι και να πετάξω όλο το υλικό που είχε μαζέψει εκείνος από την καριέρα μου... “Εγώ, παιδί μου, δεν μπορώ να το κάνω. Αν θέλεις, πέταξέ τα εσύ” μου είπε και τρελάθηκα. Eτσι αποφάσισα να συνεχίσω...»

Ετσι, μετά από πολύ κόπο κατάφερε και ίδρυσε το παιδαγωγικό επιμορφωτικό θέατρο, το οποίο ανέβασε δεκάδες παραστάσεις με επαγγελματίες ηθοποιούς, όπως ο Αλέκος Αλεξανδράκης, η Νόνικα Γαληνέα και άλλοι. «Γι’ αυτή την αγάπη μου έχασα πολλά λεφτά. Αλλά δεν το μετανιώνω. Μετά ήρθαν οι μεταγλωττίσεις και οι επιλεγμένες δουλειές. Με τις μεταγλωττίσεις ξεκίνησα πριν από 25 χρόνια από την ΕΡΤ και συνεχίζω μέχρι σήμερα. Δίνω τη φωνή μου σε παιδικούς ήρωες και όχι μόνο. Μία από τις καλύτερες δουλειές μου ήταν “Το μικρό σπίτι στο λιβάδι”» αναφέρει και καταλήγει λέγοντας: «Ευτυχώς η ζωή μού τα ’φερε μια χαρά. Δόξα τω Θεώ. Εχω μια υπέροχη κόρη και μια υπέροχη γυναίκα. Το αστείο είναι ότι πάντα φοβόμουν να φλερτάρω λόγω δημοσιότητας. Πίστευα ότι οι γυναίκες δεν γνωρίζουν τον Βασίλη Καΐλα, αλλά τον Βασιλάκη των ταινιών. Ευτυχώς, η γυναίκα μου δεν ήξερε τι δουλειά έκανα καθώς δεν έβλεπε ταινίες. Οταν το κατάλαβε, ήταν αργά. Την είχε πατήσει...»


ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
(ΤΑΙΝΙΑ / ΡΟΛΟΣ ΠΟΥ ΥΠΟΔΥΘΗΚΕ / ΧΡΟΝΙΑ)

1. Η κυρά μας η μαμή / Αργύρης /1958
2. Το τελευταίο ψέμα / Βασιλάκης / 1958
3. Μανταλένα / Παντελής Χαρίδημος / 1960
4. Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες / Μικρός με όπλο /1960
5. Λαφίνα / Γιαννιός / 1962
6. Δύο μάνες στο σταυρό του πόνου / Μικρός / 1962
7. Η νύφη το ’σκασε... / Κωστάκης Μπάκουρας / 1962
8. Ο λουστράκος / Μικρός Βασίλης Μαράς / 1962
9. Η ψεύτρα / Πέτρος / 1963
10. Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης / Γιαννάκης / 1963
11. Πληγωμένες καρδιές / Βασιλάκης / 1963
12. Ο άσωτος / Μικρός Μιχαλιός / 1963
13. Είμαι μια δυστυχισμένη / Κυριάκος / 1964
14. Θύελλα σε παιδική καρδιά / Γιαννάκης Κοντοβασίλης / 1964
15. Περιφρόνα με γλυκιά μου / «Σπουργιτάκι» / 1965
16. Ο νικητής / μικρός Πέτρος Ντάβαρης / 1965
17. Ησαΐα χόρευε / Βασιλάκης / 1966
18. Ο εμποράκος / Κωστής / 1967
19. Κάποτε κλαίνε και οι δυνατοί / Μικρός Ανδρέας Γεραλής / 1967
20. Θα κάνω πέτρα την καρδιά μου / Μικρός Δημήτρης / 1968
21. Ταπεινός και καταφρονεμένος / 1968
22. Ξεριζωμένη γενιά / Μικρός Βασίλης Καρατζόγλου / 1968
23. Οικογένεια Χωραφά / Νικολής / 1968
24. Στον δάσκαλό μας... με αγάπη / Ανδρέας Λιάπης / 1969
25. Βέγγος, ο τρελός καμικάζι / 1980
26. Πήρες πτυχίο / Ανδρέας Ντόβης 1985

ΓΙΟΥΛΗ ΣΤΑΡΙΔΑ
ΦΩΤ.: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΟΛΦΟΜΗΤΣΟΣ

Photos > Modern Portraits

submitted by Angelos Grammenos on 11.06.2011

Deputy Mayor of Kythera, Michaelis Protospaltis accepting the Eptanesian award

on behalf of fellow Mitatoti, George Miller.

Download a .pdf "report" of the Eptanesian Award to George Miller here:

George_Miller_background.pdf

Βραβείο στον Γιώργο Μηλιώτη - George Miller από την Ένωση Επτανησίων Η Ένωση Επτανησίων Ελλάδας, στο πλαίσιο βράβευσης σημαντικών προσωπικοτήτων των Ιονίων νήσων που τιμούν με το καλλιτεχνικό, πνευματικό και επιστημονικό έργο τους τον τόπο καταγωγής τους, τιμά στην Αθήνα την 29η Μαΐου 2011 & ώρα 18:00, στο Μέγαρο Παλαιάς Βουλής, Σταδίου 13 στην Αθήνα, με βραβείο και έκδοση προσωπικού γραμματοσήμου τον Ιατρό, σκηνοθέτη, σεναριογράφο και παραγωγό, Γιώργο Μηλιώτη - George Miller από τα Κύθηρα, που ζει και εργάζεται στην Αυστραλία.

The Union of Ionian (Seven) Islands, on 29th May 2011, at 6:00 pm, in the Old Parliament House, Syntagma Square, Athens, conferred awards on 2 persons from each of 6 of the Ionian Islands, and 3 persons from Kythera. Greek Post will follow up this award, by issuing a postage stamp in each awardees honour.

The three from Kythera were, Professor Nikos Petrochilos, Athens and Hora, Kythera, Greece, & Vasilis Kailas, cinema and theatre actor, Athens, Greece & George Miller, Film Producer, Sydney Australia.

Below is a brief profile of George Miller, and his achievements.

Ποιός είναι :

Ο Γιώργος Μηλιώτης ή George Miller γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1945 στο Qyeensland της Αυστραλίας. Οι γονείς του Δημήτρης και Αγγέλα είχαν μεταναστεύσει εκεί από το χωριό Μητάτα των Κυθήρων. Το ζευγάρι παντρεύτηκε και εγκαταστάθηκε στο Tσιντσιλά και απέκτησε τέσσερις γιους. Οι δύο πρώτοι ο Γιώργος και ο Γιάννης ήταν οι μη ταυτόσημοι δίδυμοι. Αργότερα, γεννήθηκαν ο Χρήστος και Βασίλης.Γιώργος έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο Ipswich Grammar School και αργότερα Γυμνάσιο Αρρένων του Σίδνεϊ, στη συνέχεια σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας με τον δίδυμο αδελφό του Ιωάννη. Ενώ βρισκόταν στο τελευταίο έτος της το έτος της Ιατρική Σχολή (1971), ο Γιώργος και ο νεώτερος αδελφός του Chris έκανε μια μικρού μήκους ταινία που κέρδισε το πρώτο βραβείο σε μαθητικό διαγωνισμό. Το 1971, ο Γιώργος παρακολούθησε μαθήματα στο Film Workshop του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης, όπου είχε συμφοιτητή τον Μπάιρον Κένεντι, με τον οποίο διαμόρφωσε μια μόνιμη φιλία. Το 1972, ολοκλήρωσε στο Σίδνεϊ St Vincent του Νοσοκομείου, ξοδεύοντας το χρόνο του σε σύντομες πειραματικές ταινίες. Η συνεργασία αυτή στη συνέχεια διατηρήθηκε για πολλά έργα. Εργάστηκε για λίγο ως ιατρός και στη συνέχεια αφιερώθηκε στο κινηματογράφο, γράφοντας σενάρια και σκηνοθετώντας ταινίες που έγιναν διεθνείς επιτυχίες.Το υπόβαθρο στην ιατρική του Γιώργου Μηλιώτη αντικατοπτρίζεται στους κύριους χαρακτήρες στις ταινίες Max Mad, Max Rockatansky. Είναι μια αναφορά στο βαρώνο Καρλ φον Rokitansky, ο οποίος ανέπτυξε τις πιο κοινή διαδικασία για την αφαίρεση των εσωτερικών οργάνων κατά τη νεκροψία, εξακολουθεί να ονομάζεται διαδικασία Rokitansky. Έγραψε και σκηνοθέτησε το Mad Max ταινίες με πρωταγωνιστή τον Μελ Γκίμπσον ( Mad Max , Mad Max 2 (γνωστή στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως The Road Warrior ), καθώς και Mad Max Beyond Thunderdome ) συνέγραψε το Babe και έγραψε και σκηνοθέτησε το Lorenzo’s Oil. Σκηνοθέτησε επίσης την ταινία : Οι Μάγισσες της Eastwick , με πρωταγωνιστή τον Τζακ Νίκολσον , Σούζαν Σάραντον , Σερ και Μισέλ Φάιφερ. Η τελευταία του ταινία, Happy Feet θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες όσον αφορά στην σκηνοθεσία, την κίνηση της κάμερας και το μοντάζ. Η ταινία σάρωσε σε εισπράξεις και σε βραβεία.

Το 2007 βραβεύτηκε με το Όσκαρ καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Επίσης η ταινία του Babe (1995) είχε βραβευθεί με το Όσκαρ καλύτερων εφέ, ενώ ο ίδιος ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ σεναρίου για το φιλμ Lorenzo’s Oil, το 1992. Ο Γιώργος Μηλιώτης δηλώνει ότι λατρεύει την Ελλάδα και πως το γεγονός ότι είναι Ελληνικής καταγωγής τον βοήθησε να διακριθεί στον κινηματογράφο.Υπήρξε συμπαραγωγός και σκηνοθέτησε πολλές αναγνωρισμένες μίνι σειρές για την αυστραλιανή τηλεόραση συμπεριλαμβανομένης της : Η απόλυση (1983) και Η Cowra Breakout (1984).

Αν ρωτήσει κανείς σήμερα τον Δρ George Miller θα απαντήσει ότι όλες οι ταινίες του είναι ένα και το αυτό, αν επικεντρωμένες στην ανθρώπινη κοινωνία ή το ζωικό βασίλειο, άσχετα αν απλώνονται στην άμμο της αυστραλιανής Outback, τα προάστια της Ουάσιγκτον, DC, ή τα παγόβουνα της Ανταρκτικής. Παραγωγός του, νεκρή ηρεμία και της μίνι τηλεοπτικής σειράς Μπανγκόκ Hilton και το Βιετνάμ, όλες με πρωταγωνίστρια την Nicole Kidman, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πρόωρη ανάπτυξη της σταδιοδρομίας της. Ήταν επίσης και ο δημιουργός του Happy Feet, ένα μουσικό έπος για τη ζωή των πιγκουίνων στην Ανταρκτική που η κινηματογραφική εταιρεία Warner Bros κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2006. Το Happy Feet έφερε στον Miller την τέταρτη υποψηφιότητα, για Όσκαρ. Όπου τελικά κέρδισε το πρώτο του βραβείο στην κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων.

Ο Miller είναι ο στυλοβάτης του Αυστραλιανού Ινστιτούτου Κινηματογράφου και του BIFF (Brisbane International Film Festival) καθώς και Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σίδνεϊ. Σήμερα εργάζεται πυρετωδώς για να ολοκληρώσει την ταινία του Happy Feet 2 και προετοιμάζει το πολυαναμενόμενο τρίτο Mad Max με προσωρινό τίτλο Mad Max: Fury Road.

Οι βραβεύσεις αναλυτικά :

1982: Κερδίζει για το The Road Warrior, Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ταινίας Μοντάζ (από κοινού με άλλους) από το Ινστιτ. Κινηματογράφου της Αυστραλίας.

1987: Κέρδισε για το ΕΣΠΑΣΕ Η ΦΩΝΗ ΜΟΥ, Βραβείο Καλύτερης Ταινίας (παραγωγός), μοιράζεται με Doug Mitchell και Terry Hayes, από το Ινστιτ. Κινηματογράφου της Αυστραλίας.

1990: Κέρδισε για το ΦΛΕΡΤ, Βραβείο καλύτερης εικόνας (ως παραγωγός), που μοιράζεται με τον Doug Mitchell και Terry Hayes, από το Ινστιτούτο Κινηματογράφου της Αυστραλίας,

1993: Βραβείο 'Οσκαρ για το Lorenzo’s Oil, Καλύτερου Σεναρίου που μοιράζεται με τον συγγραφέα Νίκ Enright.

1996: Υποψηφιότητες για δύο Όσκαρ για το Bab, καλύτερης εικόνας (ως παραγωγός) και Καλύτερου Σεναρίου, μοιράζεται με τον συγγραφέα Chris Noonan.

1999: Έλαβε τιμητική διάκριση από το Πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας. 2007: Κέρδισε Όσκαρ για το Happy Feet, Best Animated

Feature. 2007: Κέρδισε βραβείο BAFTA για το Happy Feet, Best Animated Feature.

2007: Έλαβε το Queensland - Ηνωμένες Πολιτείες Βραβείο επιτεύγματος στο Queensland Expatriate βραβείο, στο Δωμάτιο Rainbow στη Νέα Υόρκη.

2007: Έλαβε το Βραβείο FIAPF για εξαιρετικές επιδόσεις στον κινηματογράφο στο Screen Βραβεία του Ειρηνικού της Ασίας.

2007 (Απρίλιος): σε επίτιμο Master of Arts από την αυστραλιανή Σχολή Κινηματογράφου Τηλεόρασης και Ραδιοφώνου.

2007: Έλαβε το Παγκόσμιο βραβείο AFI.

2008: Αναγορεύθηκε σε επίτιμο διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο Griffith.

2009: Βραβείο του Γαλλικού Τάγματος Γραμμάτων και Τεχνών.

2010: Αναγορεύεται ως ο πρώτος μη - Αμερικανός σκηνοθέτης που έγινε «επίτιμο μέλος» της VES. (Visual Effects Society's) για τη μακρόχρονη συμβολή του στη βιομηχανία κινηματογράφου.

Photos > Modern Portraits

submitted by Angelos Grammenos on 08.06.2011

Vasilis Kailas, at work in the studio, creating animated films

Child prodigy of Greek cinema and theatre was born of Kytherian parents (from Mitata) in Athens, on June 16, 1953. He began his career is movies at a very young age, appearing in 1957 in the film The Last Lie. He very soon established a distinctive record as a young supporting actor. He also played lead roles in films such as Mary Plyta Loustrakos’, Salesman.

Watch cinema performances of Vasili as a child actor at:

http://www.youtube.com/watch?v=WAeT-CUbwHg&feature=related

In 1985 he was the protagonist in the film She Graduated. He gained roles in 117 films, mainly Greek language, but also “foreign”. He has established a reputation as the child prodigy of Greek cinema. He later went on to a career in the theatre.

In forgoing cinema for the theatre he lost a chance to establish himself economically. He harbours no regrets, however. The golden age of Greek films has long past. But generations of Greek audiences continue to adore Vassilakis Kaili for his "afflicted" roles.

His personal life reflected many of the roles he played in films. He struggled with poverty and hardship, but, being resilient, has managed to overcome these challenges.

Today, he still works behind the cameras and the spotlight, providing a distinctive voice to many children's heroes. (See article, in Greek, below).

Filmography

Did you get a degree? (1985) [Andreas Dovas]
The Saint of Preveza (1982) [Father]
Vengos the mad bomber (1980)
The great storm of Love (1972)
Burning flesh (1971)
Intoxication of the flesh (1970)
Let the jury consider the (1969)
I want my child back (1969)
In our teacher ... with Love (1969) [Andreas Liapis] I will rock my heart (1968) [(small) Dimitri]
Dream elusive (1968)
Eradicated genera (1968) [(small) Bill Karatzoglou]
Family Corraface (1968) [Nicolis]
Humble and katafronemenos (1968)
In front of the gallows (1968)
Stay close to my beloved (1968)
Dew or noble (1967)
The hour of justice (1967)
What do you born poor (1967)
For the heart of the beautiful Helen (1967)
Sometimes they cry and the strong (1967) [(small) Andreas Geralis]
The Salesman (1967) [Kostas]
Isaiah dancing (1966) [Vassilakis]
You hurt my love (1966)
Winner (1965) [(small) Peter Ntavaris]
The Rebel (1965)
Slighter with my sweet (1965)
Angels without wings (1965)
I live for you (1965)
The Great Oath (1965)
Why have you forsaken (1965)
I am a miserable (1964) [Sunday]
Every port and sorrow (1964)
Persecuted of fate (1964)
Girl Pain (1964)
Storm in a child's heart (1964) [Yiannakis Kontovasilis]
The liar (1963) [Peter]
For a little tenderness (1963)
The brat (1963)
The Great Sin (1963)
Hearts in the Storm (1963)
The Prodigal (1963) [(small) Michalios] Midnight in the villa Nelli (1963)
The madcap (1963) [(small) Thanassis]
Wounded Hearts (1963) [Vassilakis]
A fool with a patent (1963)
Handyman and erimospitis (1963) [Yiannakis]
Two we drink on the cross of pain (1962) [(small)]
The bride run away ... (1962) [Kostakis Bakouris]
Lafina (1962) [Giannios]
The Greek and Love (1962)
Christmas bum (1972)
The loustrakos (1962) [(small) Vasilis Maras]
Makrykostaioi and Kontogiorgis (1960) [(a small weapon)]
Madalena (1960) [Pantelis Haridimos]
The lady our grandparent (1958) [Argyris]
The last lie (1958)

Series Vasilis has played

All the glory all through 1988 ET2
Kostis Palamas 1993 ET1
Folk tales from around the world ERT2 1982

BY http://www.espressonews.gr/,
BY http://homepage.mac.com/,
FROM AND 90lepta.com www.retrodb.gr


The other life of Vasilis Kailas.

Η άλλη ζωή του Βασίλη Καΐλα


From:

http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=79&catid=16&artID=849476

Εμεινε στην ιστορία ως το παιδί-θαύμα του ελληνικού κινηματογράφου. Και όσο και αν άλλαξε, παραμένει ακόμη ένα άδολο «παιδί» αφού για την αγάπη του για το θέατρο έχει χάσει μέχρι τώρα πολλά λεφτά. Και όμως, δεν το μετανιώνει. Τον Βασιλάκη Καΐλα τον λατρέψαμε μέσα από τους «πονεμένους» ρόλους του... Τα χρόνια πέρασαν, το κλάμα στέρεψε, οι χρυσές εποχές του καλού κινηματογράφου έσβησαν, όχι όμως και ο γλυκός λουστράκος που τόσο αγαπήσαμε. Τόσο στην ταινία όσο και στην προσωπική του ζωή πάλεψε με τη φτώχεια και τις κακουχίες, αλλά δεν το έβαλε κάτω και τα κατάφερε... Σήμερα, στα 55 του χρόνια πλέον, εξακολουθεί να δουλεύει πίσω από τις κάμερες και τα φώτα της δημοσιότητας χαρίζοντας τη χαρακτηριστική φωνή του σε πολλούς παιδικούς ήρωες. Ο χρόνος του ελάχιστος, αλλά η «Espresso» κατάφερε και συνάντησε τον μικρό αδελφό της Μανταλένας, σε ένα στούντιο στο Μαρούσι, όπου βρίσκεται κλεισμένος τουλάχιστον δώδεκα ώρες την ημέρα προκειμένου να ολοκληρώσει έγκαιρα ένα ακόμη επεισόδιο παιδικής σειράς. Με το χαμόγελο στα χείλη μάς άνοιξε την καρδιά του και μίλησε για τη ζωή του, τους μεγάλους ηθοποιούς που αγάπησε και τον αγάπησαν, αλλά και για όλα εκείνα τα δύσκολα χρόνια που οι άνθρωποι ήταν μια αγαπημένη οικογένεια.

«Η ιστορία του Βασιλάκη ξεκίνησε ξαφνικά. Από τη μία στιγμή στην άλλη. Οταν ήμουν τεσσάρων ετών, το 1957, είχα την τύχη να μένω με τους γονείς μου στην ίδια πολυκατοικία με την Ελλη Λαμπέτη και τον Δημήτρη Χορν. Μια μέρα, καθώς έπαιζα στην είσοδο της πολυκατοικίας, άνοιξα την πόρτα για να μπει ένας κύριος. Ηταν ο Κακογιάννης που είχε έρθει από το εξωτερικό για να γυρίσει την ταινία “Το τελευταίο ψέμα”. Με πλησίασε, με ρώτησε πως με λένε και ανέβηκε έπειτα στο διαμέρισμα της Λαμπέτη» θυμάται ο Βασίλης Καΐλας και συνεχίζει: «Εκεί, της είπε ότι συνάντησε στην είσοδο ένα αγοράκι, το οποίο ήθελε να παίξει στην ταινία που ετοίμαζαν. Της είπε ότι ήμουν κάτι ξεχωριστό. Ετσι κατέβηκαν μαζί κάτω, με βρήκαν και πήγαμε στον πατέρα μου για να του μιλήσουν. Τον έπεισαν κι έτσι έπαιξα για πρώτη φορά στο “Τελευταίο ψέμα”».

Οι γονείς του τον συνόδεψαν στα γυρίσματα, τα οποία για εκείνον ήταν απλώς ένα παιχνίδι. «Ημουν μόλις τεσσάρων ετών και δεν καταλάβαινα τι έκανα. Μου έλεγαν θα πεις αυτό, με αυτό τον τρόπο και το έκανα, καθώς έτσι διασκέδαζα» λέει και προσθέτει: «Επειτα ήρθε ένας μικρός ρόλος, ο ρόλος του μικρού Αργύρη στο “Η κυρά μας η μαμή” με τη Γεωργία Βασιλειάδου, που κλήθηκε για να με ξεματιάσει» συνεχίζει χαμογελώντας και βυθίζεται στις αναμνήσεις του. «Ωραία χρόνια, και ανέμελα. Είχα την τιμή να δουλέψω με μεγάλους ηθοποιούς, μεγαθήρια, που δυστυχώς “έφυγαν”. Θυμάμαι τα γυρίσματα της ταινίας “Μανταλένα”, όπου έπαιζα τον αδελφό της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Στο νησί τότε δεν υπήρχε ρεύμα, τα γυρίσματα ήταν εξαντλητικά, αλλά είχα δίπλα μου έναν μεγάλο κύριο. Τον ηθοποιό Παντελή Ζερβό που έπαιζε τον παπά. Είχε λατρεία με το ψάρεμα και κάθε πρωί πριν από το γύρισμα ντυνόταν με τα ράσα, έβαζε τα γένια και πηγαίναμε μαζί για ψάρεμα μέχρι να έρθει η ώρα μας. Ντυνόταν για να είναι έτοιμος... Ψαρεύαμε με κλωστή και παραμάνα... Επειτα ήρθε η ταινία που έγινα πολύ γνωστός, ο “Λουστράκος”. Τότε ήμουν επτά ετών και θυμάμαι ακόμη και σήμερα τα απαιτητικά και κουραστικά γυρίσματα».

Η ταινία «Λουστράκος» σφράγισε με την επιτυχία της την επαγγελματική πορεία του Βασίλη Καΐλα. «Εγινα γνωστός και οι άνθρωποι με αναγνώριζαν. Εγώ δεν ήθελα δημοσιότητα. Ημουν μικρό παιδί. Δεν μπορούσα να διαχειριστώ όλα αυτά που γίνονταν. Ηθελα την ησυχία μου. Με έβλεπαν στο δρόμο με τους γονείς μου και έλεγαν “ο κακόμοιρος ο Βασίλης”. Ο κόσμος τότε πείναγε, μιλάμε για φτώχεια και σε κάθε ταινία ταυτιζόταν και με έναν ηθοποιό» λέει και συνεχίζει: «Τότε η κλάψα ήταν ο καθρέφτης της κοινωνίας. Εβλεπαν στην ταινία το φτωχό αγόρι, τον Βασιλάκη Μάρα να δουλεύει λουστράκος για ένα πιάτο φαΐ και τον αγώνα του να σπουδάσει για να γίνει γιατρός κι έπαιρναν παράδειγμα για να κάνουν το ίδιο».

Μάλιστα, όπως μας αποκάλυψε, πριν από μερικά χρόνια όταν πήγε στο σχολείο της κόρης του για να ρωτήσει τον καθηγητή της πώς πάει στα μαθήματα, με έκπληξη άκουσε να του λέει ότι έγινε καθηγητής χάρη σε αυτή την ταινία. «Απίστευτο και όμως αληθινό. Πήρε κουράγιο από την ταινία, πάλεψε και τα κατάφερε. Σήμερα όμως πια, δεν ξέρω αν υπάρχει καθρέφτης. Ολα είναι πλέον διαφορετικά. Τότε υπήρχε αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. Τους ένωνε ο αγώνας για ένα καλύτερο αύριο, μια καλύτερη ζωή».

Ο Βασίλης Καΐλας συμμετείχε συνολικά σε 117 ταινίες, όχι μόνο ελληνικές, αλλά και ξένες. Η πορεία του, ωστόσο, δεν ήταν εύκολη καθώς, όπως λέει ο ίδιος: «Επρεπε να πηγαίνω και σχολείο. Οι γονείς μου, που ήταν πάντα δίπλα μου, όπου και αν γίνονταν τα γυρίσματα, είχαν πάρει ειδική άδεια από το τότε υπουργείο Παιδείας κι έτσι πήγαινα σχολείο σε όποια περιοχή δούλευα. Ετσι τελείωσα το Δημοτικό και το εξατάξιο Γυμνάσιο, αλλά δεν συνέχισα... Είχα πλέον κουραστεί... Πήγα όμως στη Δραματική Σχολή. Γύριζα ταινίες, έπαιζα στο θέατρο με τον Χορν, την Παξινού, τον Μινωτή και άλλους μεγάλους ηθοποιούς. Μου άρεσε πολύ και όλοι με αγαπούσαν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Νίκο Μοσχονά που ήθελε να με πάρει μαζί του στην Αμερική, αλλά δεν με άφησε ο πατέρας μου. Ομως κάποια στιγμή όλα τελειώνουν. Ο ελληνικός κινηματογράφος έσβησε και όποιος είχε δουλέψει τότε με όλους αυτούς τους επαγγελματίες, δεν μπορούσε να συμμετέχει σε προχειροδουλειές. Η εποχή εκείνη δεν έχει καμία σχέση με την σημερινή πραγματικότητα. Σκέφτηκα τότε να φύγω μετά από παρότρυνση του θείου μου και να πάνω στην Ελβετία όπου θα μάθαινα τη δουλειά του ωρολογοποιού και να αναλάμβανα έπειτα το μαγαζί του. Το είπα στον πατέρα μου και τότε εκείνος μου είπε να κάνω ό,τι θέλω. Αλλά προτού αποφασίσω να ανέβω στο πατάρι και να πετάξω όλο το υλικό που είχε μαζέψει εκείνος από την καριέρα μου... “Εγώ, παιδί μου, δεν μπορώ να το κάνω. Αν θέλεις, πέταξέ τα εσύ” μου είπε και τρελάθηκα. Eτσι αποφάσισα να συνεχίσω...»

Ετσι, μετά από πολύ κόπο κατάφερε και ίδρυσε το παιδαγωγικό επιμορφωτικό θέατρο, το οποίο ανέβασε δεκάδες παραστάσεις με επαγγελματίες ηθοποιούς, όπως ο Αλέκος Αλεξανδράκης, η Νόνικα Γαληνέα και άλλοι. «Γι’ αυτή την αγάπη μου έχασα πολλά λεφτά. Αλλά δεν το μετανιώνω. Μετά ήρθαν οι μεταγλωττίσεις και οι επιλεγμένες δουλειές. Με τις μεταγλωττίσεις ξεκίνησα πριν από 25 χρόνια από την ΕΡΤ και συνεχίζω μέχρι σήμερα. Δίνω τη φωνή μου σε παιδικούς ήρωες και όχι μόνο. Μία από τις καλύτερες δουλειές μου ήταν “Το μικρό σπίτι στο λιβάδι”» αναφέρει και καταλήγει λέγοντας: «Ευτυχώς η ζωή μού τα ’φερε μια χαρά. Δόξα τω Θεώ. Εχω μια υπέροχη κόρη και μια υπέροχη γυναίκα. Το αστείο είναι ότι πάντα φοβόμουν να φλερτάρω λόγω δημοσιότητας. Πίστευα ότι οι γυναίκες δεν γνωρίζουν τον Βασίλη Καΐλα, αλλά τον Βασιλάκη των ταινιών. Ευτυχώς, η γυναίκα μου δεν ήξερε τι δουλειά έκανα καθώς δεν έβλεπε ταινίες. Οταν το κατάλαβε, ήταν αργά. Την είχε πατήσει...»


ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
(ΤΑΙΝΙΑ / ΡΟΛΟΣ ΠΟΥ ΥΠΟΔΥΘΗΚΕ / ΧΡΟΝΙΑ)

1. Η κυρά μας η μαμή / Αργύρης /1958
2. Το τελευταίο ψέμα / Βασιλάκης / 1958
3. Μανταλένα / Παντελής Χαρίδημος / 1960
4. Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες / Μικρός με όπλο /1960
5. Λαφίνα / Γιαννιός / 1962
6. Δύο μάνες στο σταυρό του πόνου / Μικρός / 1962
7. Η νύφη το ’σκασε... / Κωστάκης Μπάκουρας / 1962
8. Ο λουστράκος / Μικρός Βασίλης Μαράς / 1962
9. Η ψεύτρα / Πέτρος / 1963
10. Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης / Γιαννάκης / 1963
11. Πληγωμένες καρδιές / Βασιλάκης / 1963
12. Ο άσωτος / Μικρός Μιχαλιός / 1963
13. Είμαι μια δυστυχισμένη / Κυριάκος / 1964
14. Θύελλα σε παιδική καρδιά / Γιαννάκης Κοντοβασίλης / 1964
15. Περιφρόνα με γλυκιά μου / «Σπουργιτάκι» / 1965
16. Ο νικητής / μικρός Πέτρος Ντάβαρης / 1965
17. Ησαΐα χόρευε / Βασιλάκης / 1966
18. Ο εμποράκος / Κωστής / 1967
19. Κάποτε κλαίνε και οι δυνατοί / Μικρός Ανδρέας Γεραλής / 1967
20. Θα κάνω πέτρα την καρδιά μου / Μικρός Δημήτρης / 1968
21. Ταπεινός και καταφρονεμένος / 1968
22. Ξεριζωμένη γενιά / Μικρός Βασίλης Καρατζόγλου / 1968
23. Οικογένεια Χωραφά / Νικολής / 1968
24. Στον δάσκαλό μας... με αγάπη / Ανδρέας Λιάπης / 1969
25. Βέγγος, ο τρελός καμικάζι / 1980
26. Πήρες πτυχίο / Ανδρέας Ντόβης 1985


ΓΙΟΥΛΗ ΣΤΑΡΙΔΑ
ΦΩΤ.: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΟΛΦΟΜΗΤΣΟΣ

Photos > Modern Portraits

submitted by Maria Loupis on 06.07.2006

relatives

my parents and my first cousin elessa with her partner.

Photos > Modern Portraits

submitted by Maria Loupis on 05.07.2006

a fallen hero

my fathers brother who died on a sub marine during world war 2,a monument stands in his honor at mitata ashort walk from the kafenio.A bit difficult to get to as the result of the earthquake,suffered some damage.

Photos > Modern Portraits

submitted by Maria Loupis on 05.07.2006

at home

mum and her neighbour kira eleni at mums house waiting to have coffee

Photos > Modern Portraits

submitted by Maria Loupis on 05.07.2006

sisters

mum and her sister katina and friend outside kafenio at mitata.Her sister is wearing pink cardie

Photos > Modern Portraits

submitted by Maria Loupis on 05.07.2006

more family shots

nun from agia moni,mum and her brother panayioti and his wife maria having coffee and getting acquainted

Photos > Modern Portraits

submitted by James Prineas on 13.05.2004

Yanni and Katina

Yanni and Katina Feros on their 3-wheeled jalopy during the mid-1980s. They were a lovely couple, full of energy and life. From their garden in Paliopoly they harvested wonderful fruit and vegetables which they sold on the platia in Hora most days of the summer. Yanni was enormously strong. He suffered I believe from extreme arthritis and had a major problem with his legs. Even though they were amputated above the knee a few years after this photo, he still was active in his garden, draging himself, spade in hand, along on padded elbows. Yanni died a few years ago - I think in 2001.

Photos > Modern Portraits

submitted by James Prineas on 01.09.2003

Anitsa Protopsaltis (Tsagarominas)

Anitsa lived across the road from us when I stayed at our family home in Mitata, and was invariably watering her wonderful garden when I passed. Generous to a fault, her smiling face made every cloud disappear.

Photos > Modern Portraits

submitted by James Prineas on 02.09.2003

Ioannis Prineas (Rivithi)

Ioannis Prineas (Rivithi). A picture of a lovely man, who left behind a wonderful family which do him credit.

Photos > Modern Portraits

submitted by James Prineas on 02.09.2003

Ireni Samios

Ireni (pictured here) and her sister Maria were wonderful women. They were tender with their animals, who loved them back; they could cook an artichoke stew over a wood fire which would have put the best chefs in Europe to shame; they were so generous despite having so little themselves; and they were ever joyful, despite living quite tragic lives.
Here she is, walking majestically back along the cemetry road towards Mitata.

Photos > Modern Portraits

submitted by James Prineas on 28.07.2003

George Kastrisios - Tarzan

Back in the 1980s, George Kastrisios - better known as Tarzan - was perhaps the most charasmatic taxi driver the island had and will perhaps ever have. There is a story about him in the "stories" section of this website.

Photos > Modern Portraits

submitted by James Prineas on 04.11.2003

Ireni and Erofili

To wonderful women - Ireni Samios (Dozi) and Erofili Kastrisios (tou Tarzan) in Mitata in the late 1980s.